نه این درخت غم از ریشه می توانم زد

خوشم به زندگی تلخ همچو می، ور نه

برون چو رنگ از این شیشه می توانم زد

ز چشم شیرِ مکافات نیستم ایمن

و گر نه برق بر این ریشه می توانم زد

ندیده است جگر گاهِ بیستون در خواب

گُلی که من به سرِ بیشه می توانم زد

خوش است پیش فتادن ز همرهان، صائب

و گر نه گام به اندیشه می توانم زد