| تبليغات | X |
همیشه دوست داشتی که خودی نشان بدهی،
هر طور که شد.
اما...
.تو را به خاطراتی می سپارم که شاید هر آن
یکی باشم از آنها.
مرگ، ای تلخ و شیرین زندگی،
گاهی چه آسان فراموش می شوی!
نوشتن این پست اصلآ دلیلی بر نا امیدی نیست. حقیقتی است که الآن کنارم نشسته و به صفحه مانیتور خیره شده.
باید دوستش داشته باشیم، نه؟