بعد از گفت و گو با چند نفر از دوستان _كه البته زود به آخر رسيد_ موضوعي باعث شده تا فكرم چند روزي مشغول باشد.
آنها كه مادر زادي نابينا هستند چطور خواب مي‌بينند؟
تصوير آنها از اين دنيا و روياهاشان چقدر با تصاوير و روياهاي ما يكسان است؟
«درخت» ذهن يك نابينا با «درخت» ذهن من چقدر تفاوت دارد؟
به نظرم گاهي آنها بهتر مي‌بينند، چرا كه به طور واقعي‌تري با احساسشان در ارتباط هستند.